Gedichten en mooie teksten

Over de dood, overlijden en afscheid nemen
Tekst van Yajan

Maart 2018

Op de radio hoorde ik de achtergrond van het liedje ‘Ren Lenny Ren’ van Acda en de Munnik, waardoor ik anders naar het liedje ben gaan luisteren. Het is geschreven voor het zoontje van een overleden vader. De wind staat symbool voor de herinnering van deze zoon aan zijn vader.

Acda en de Munnik – Ren Lenny Ren

Zoek me om je heen, als je voelt dat je me mist
Ik weet gerust wat mijn vertrek heeft aangericht
Ik kom wanneer je wilt, denk maar ‘mijn vader is de wind’
Ik ben zo licht nu, ik vind altijd je gezicht

Zoek me om je heen, als je boos bent of verdrietig
Of vertellen wil van wat je hebt beleefd
Ik kom wanneer je wilt, ik ben je vader toch, de wind
En veel verschilt het niet van hoe snel ik heb geleefd

Als het pannen van daken waait
Als het gras naar je voeten graait
Als de wind langs je wangen aait, hier ben ik

Als de zee je met schuim bezinkt
Als het huilen langs huizen klinkt
Als de wind je voorover dwingt, hier ben ik

Ren Lenny, ren
Als je me mist ren even heel hard met me mee
Ren Lenny, ren
En ben je boos, heb je geen zin, ren toch maar hard tegen me in
Ren Lenny, ren

Zoek me in de bomen, zie de toppen zwaaiend gaan
Ik ben je vader de wind, ik kom eraan
Zoek me in de havens en als de boten langzaam dansen gaan
Je vader de wind, komt eraan

Als het graan op de velden wuift
Als het zand over duinen stuift
Als de wind zelfs je fiets verschuift, hier ben ik

Als je haar voor je ogen waait
Als je jas om je lichaam draait
Als de wind langs wangen aait, Weet dat ik je mis

Ren Lenny, ren
Als je me mist ren even heel hard met me mee
Ren Lenny, ren
En ben je boos, heb je geen zin, ren toch maar hard tegen me in
Ren Lenny, ren

Ren Lenny, ren
Als je me mist ren even heel hard met me mee
Ren Lenny, ren
En ben je boos, heb je geen zin, ren toch maar hard tegen me in
Ren Lenny, ren

December 2017

Het volgende gedicht heb ik voorgelezen op de uitvaart van mijn vader. Voor mijn moeder.
Het is een bekend gedicht en blijft ontroerend mooi. Deze week kwam ik het weer tegen in een gedichtenbundel, samengesteld door Isa Hoes: ‘Gedichten die vrouwen aan het huilen maken’. Uitgebracht bij Prometheus Amsterdam .

Voor een dag van morgen

Hans Andreus (1926-1977)

Wanneer ik morgen doodga,
Vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.