Een natuurlijke uitvaart

Over de dag van de duurzaamheid en toostende natuur

Dag van de duurzaamheid

Vandaag is het de dag van de duurzaamheid, 10 oktober. Dit doet mij denken aan een uitvaart waar de natuur centraal stond. In deze blogpost kan je lezen hoe een familie en ik dit samen vormgaven. Voor een vrouw waar deze uitvaart om draaide, was de natuur belangrijk. Dat was bijvoorbeeld te zien aan haar huis, dat lag in een mooi begroeide, enigszins verwilderde tuin. Als kind moet het hier heerlijk spelen zijn geweest. In huis stonden takken in vazen en lag er op een boekenplank een grote verzameling schedeltjes en  botjes van vogeltjes, muisjes en kikkertjes.

Met aandacht

Haar kinderen, met wie ik de uitvaart vorm gaf, kozen er daarom voor om hun moeder in een ovale schaal van wilgentenen te leggen. Dit heeft iets weg van een vogelnestje. Bij zo’n open schaal hoort dat ze wordt gewikkeld in een wade, een grote doek. Iemand wikkelen in een doek is een enorm liefdevolle handeling. Eerst de voeten, dan het hoofd en dan het hele lichaam. Inbakeren dus eigenlijk, wat ik vroeger ook met mijn kinderen deed, omdat ze daarvan zo lekker in slaap vielen. Gewikkeld in de wade zagen we nog licht de contouren van het lichaam, terwijl ze wel helemaal bedekt was. Haar kinderen merkten op dat ze hierdoor meer ‘erbij’ bleef, meer dan als ze in een kist zou liggen.

Midden in de natuur

Via de rouwkaart vroegen we aan de mensen die waren uitgenodigd om iets uit de eigen tuin mee te nemen, zoals een tak, een veertje of een steen. En tijdens de bijeenkomst, nadat mevrouw naar binnen werd gedragen, mocht iedereen naar voren komen om een stukje meegebrachte natuur op en om haar te leggen. Zo kwam ze er midden in te liggen. Een prachtig geheel van takken, bloemen, grassoorten, vogelnestjes, houtstronken en skeletjes van krabbetjes en vogeltjes. In dit beeld, daar voor in de aula, kwam de schoonheid van de natuur samen met de liefde voor een mensenleven. En dat was indrukwekkend. … Natuur, laten we er zuinig op zijn.